نو بهارست زمستان چو به مستان گذرد

گلبن از باد چو زیبا صنمی باده گسار

مست و سر خوش به چمن افتان خیزان گذرد

تا نگویی به زمستان دل ما داشت ملال

کار مشکل شود آنگاه که مشکل گیری

گرش ز اول شمری آسان آسان گذرد

خاطر خویش منه درگرو شادی و غم