خال بر گنج لب از فیض لبش محرومست

که پریوار عیان آید و پنهان گذرد

دل به خطش همه برکوه نشابور چرد

جان به لعلش همه بر کان بدخشان گذرد

چون سکندر که به سرچشمه حیوان گذرد

دل به خط و لب و دندانش به خضری ماند

که به ظلمات همی بر در و مرجان گذرد