چون سکندر که به سرچشمه حیوان گذرد

دل به خطش همه برکوه نشابور چرد

جان به لعلش همه بر کان بدخشان گذرد

خال بر گنج لب از فیض لبش محرومست

دل به خط و لب و دندانش به خضری ماند

که به ظلمات همی بر در و مرجان گذرد

من چو با دیده زار از بر رویش گذرم