چون طالع فرخده ما روی به ما کرد

یک چند ز بی برگی ما آن بت بی مهر

چون طره برگشته خود رو به قفا کرد

وامروز دگرباره به صد عذر و به صد شرم

ماناکه خبر یافت که شمس الامرا دوش

کام دل ما از کرم خویش روا کرد

من رنج و عنا داشتم اوگنج و غنا داد