یک چند ز بی برگی ما آن بت بی مهر

هر وعده که اقبال به ما کرد وفا کرد

آن ترک ختایی که ز ما بود گریزان

خجلت زده باز آمد و اقرار خطا کرد

چون طره برگشته خود رو به قفا کرد

وامروز دگرباره به صد عذر و به صد شرم

چون طالع فرخده ما روی به ما کرد