کوه از فزع قهر تو ترسید و صدا کرد

خورشید که کس دیدن رویش نتوانست

چون ماه نوش رای تو انگشت نماکرد

جا کرد ز بیم کرمت کان به دل کوه

میرا دو جهان را کف راد تو ببخشید

هشدارکه چندان نتوان جود و سخا کرد

ملکی که ضمیر تو درو هست فروزان