چون ماه نوش رای تو انگشت نماکرد

گر خصم تو زنده است عجب نی که وجودش

زشتست بدانگونه کزو مرگ ابا کرد

خورشید که کس دیدن رویش نتوانست

جا کرد ز بیم کرمت کان به دل کوه

کوه از فزع قهر تو ترسید و صدا کرد

میرا دو جهان را کف راد تو ببخشید