زشتست بدانگونه کزو مرگ ابا کرد

هر روز شود رایت خورشید جهانگیر

از رای منیر تو مگر کسب ضیا کرد

گر خصم تو زنده است عجب نی که وجودش

خورشید که کس دیدن رویش نتوانست

چون ماه نوش رای تو انگشت نماکرد

جا کرد ز بیم کرمت کان به دل کوه