خورشید که کس دیدن رویش نتوانست

از رای منیر تو مگر کسب ضیا کرد

گر خصم تو زنده است عجب نی که وجودش

زشتست بدانگونه کزو مرگ ابا کرد

چون ماه نوش رای تو انگشت نماکرد

جا کرد ز بیم کرمت کان به دل کوه

کوه از فزع قهر تو ترسید و صدا کرد