از رای منیر تو مگر کسب ضیا کرد

از جور جهانش نبود هیچ رهایی

هرکس که ز کف دامن جود تو رها کرد

هر روز شود رایت خورشید جهانگیر

گر خصم تو زنده است عجب نی که وجودش

زشتست بدانگونه کزو مرگ ابا کرد

خورشید که کس دیدن رویش نتوانست