از جور جهانش نبود هیچ رهایی

خشم وکرمت را سبب خوف و رجاکرد

گردون صفت عزم تو پوینده زمان گفت

گیهان لقب تیغ تو سوزنده فنا کرد

هرکس که ز کف دامن جود تو رها کرد

هر روز شود رایت خورشید جهانگیر

از رای منیر تو مگر کسب ضیا کرد