گیهان لقب تیغ تو سوزنده فنا کرد

ای میر جوان بخت که یزدان به دوگیتی

خشم وکرمت را سبب خوف و رجاکرد

گردون صفت عزم تو پوینده زمان گفت

از جور جهانش نبود هیچ رهایی

هرکس که ز کف دامن جود تو رها کرد

هر روز شود رایت خورشید جهانگیر