هر روز شود رایت خورشید جهانگیر

گیهان لقب تیغ تو سوزنده فنا کرد

از جور جهانش نبود هیچ رهایی

هرکس که ز کف دامن جود تو رها کرد

از رای منیر تو مگر کسب ضیا کرد

گر خصم تو زنده است عجب نی که وجودش

زشتست بدانگونه کزو مرگ ابا کرد