ای میر جوان بخت که یزدان به دوگیتی

شاخ امل از شوکت او نشو و نماکرد

جوزا ز پی طاعت او تنگ کمر بست

گردون ز پی خدمت او پشت دوتا کرد

خشم وکرمت را سبب خوف و رجاکرد

گردون صفت عزم تو پوینده زمان گفت

گیهان لقب تیغ تو سوزنده فنا کرد