اقبال ترا وهم فلک خواند و ندانست

شب را نتواندکسی از روز جداکرد

زردست جو خجلت زد گان دیده خورشید

مانا که سجود درت از روی ریا کرد

کاقبال ترا بیهده زان مدح هجا کرد

باران همه بر جای عرق می چکد از ابر

پیداست که از دست کریم تو حیا کرد