کاقبال ترا بیهده زان مدح هجا کرد

زردست جو خجلت زد گان دیده خورشید

مانا که سجود درت از روی ریا کرد

اقبال ترا وهم فلک خواند و ندانست

باران همه بر جای عرق می چکد از ابر

پیداست که از دست کریم تو حیا کرد

تو مایه آسایش خلقی و به ناچار