باران همه بر جای عرق می چکد از ابر

مانا که سجود درت از روی ریا کرد

اقبال ترا وهم فلک خواند و ندانست

کاقبال ترا بیهده زان مدح هجا کرد

پیداست که از دست کریم تو حیا کرد

تو مایه آسایش خلقی و به ناچار

حود را به دعا خواست ترا سکه دعا کرد