من گاه پی تسلیه گفتم مکن این کار

دیدار نکویان دلم از دست بدر کرد

گه گفت که دیوانه شوم گر نشد این کار

وندر رخ من خیره چو دیوانه نظر کرد

هشدار کزین حادثه بایست حذر کرد

عشق چه و کشک چه و پشم چه فرو هل

وسواس تو عرض من و خون تو هدر کرد