یا آنکه مه به هر مه از او نور وام گیرد

خلق تراست رایحه گل عجب نه کز وی

خصم جهل نهاد به نفرت مشام گیرد

مانی به آفتاب که از مه کسوف یابد

صدرا چه باشد ار ز شمول عنایت تو

ناقابلی چو من سمت احتشام گیرد

ناکامی از عطای تو یک چند کام جوید