ناقابلی چو من سمت احتشام گیرد

مانی به آفتاب که از مه کسوف یابد

یا آنکه مه به هر مه از او نور وام گیرد

صدرا چه باشد ار ز شمول عنایت تو

ناکامی از عطای تو یک چند کام جوید

بی نامی از سخای تو یک عمر نام گیرد

رای تو آینه است نباشد عجب که در وی