گو قاف تا به قاف جهان را لئام گیرد

رای تو آینه است نباشد عجب که در وی

نقش خلوص من سمت ارتسام گیرد

یک مختصر عطای تو رایج کند هنر را

ارجو جراحتی که ز دونان مراست در دل

از مرهم مراحم تو التیام گیرد

من خشک خوشه ام تو غمامی مگرنه آخر