من خشک خوشه ام تو غمامی مگرنه آخر

گو قاف تا به قاف جهان را لئام گیرد

ارجو جراحتی که ز دونان مراست در دل

از مرهم مراحم تو التیام گیرد

خوشیده خوشه برگ و نوا از غمام گیرد

گر جاهلی معاینه گوید که در زمانه

مشکل بودکه کار تو زین پس قوام گیرد