خوشیده خوشه برگ و نوا از غمام گیرد

ارجو جراحتی که ز دونان مراست در دل

از مرهم مراحم تو التیام گیرد

من خشک خوشه ام تو غمامی مگرنه آخر

گر جاهلی معاینه گوید که در زمانه

مشکل بودکه کار تو زین پس قوام گیرد

گویم به شاخ خشک نگه کن که ابر آزار