گویم به شاخ خشک نگه کن که ابر آزار

خوشیده خوشه برگ و نوا از غمام گیرد

گر جاهلی معاینه گوید که در زمانه

مشکل بودکه کار تو زین پس قوام گیرد

در حیله طراوتش از فیض عام گیرد

گر آفتاب مهر تو بر بخت من نتابد

از بخت من جهان همه رنگ ظلام گیرد