از بخت من جهان همه رنگ ظلام گیرد

گویم به شاخ خشک نگه کن که ابر آزار

در حیله طراوتش از فیض عام گیرد

گر آفتاب مهر تو بر بخت من نتابد

دورست خور ز توده غبرا ولی فروغش

هر بامداد عرصه غبرا تمام گیرد

تا هر صباح لاله چو مستان به طرف بستان