هر بامداد عرصه غبرا تمام گیرد

گر آفتاب مهر تو بر بخت من نتابد

از بخت من جهان همه رنگ ظلام گیرد

دورست خور ز توده غبرا ولی فروغش

تا هر صباح لاله چو مستان به طرف بستان

بزم نشاط سازد و در دست جام گیرد

مهر تو سال و مه به ولی گنج و مال بخشد