از مرهم مراحم تو التیام گیرد

یک مختصر عطای تو رایج کند هنر را

گو قاف تا به قاف جهان را لئام گیرد

ارجو جراحتی که ز دونان مراست در دل

من خشک خوشه ام تو غمامی مگرنه آخر

خوشیده خوشه برگ و نوا از غمام گیرد

گر جاهلی معاینه گوید که در زمانه