ز بسکه نعره رویین خم و نفیر آمد

چه رزمگاهان زین پیش کز سموم اجل

هوای معرکه سوزان تر از اثیر آمد

به گوش گردون گفتی که زیبق افکندند

گمان نمود مخالف چو تف تیغ تو دید

که از گلوی جهنم بر ون زفیر آمد

چو دید رمح تورا بدسگال با خود گفت