که زهر را لب او شه خوشگوار کند

به وصل عکس رخ او به هجر خون دلم

به هر دو وقت مرا د یده لاله زار کند

به حیله کس نتواند برو چشاند زهر

مرا بهار و خزان هر دو پیش یکسان است

که او به چهره خزان مرا بهارکند

وگر بهشت دهندم کناره می گیرم