مرا بهار و خزان هر دو پیش یکسان است

به هر دو وقت مرا د یده لاله زار کند

به حیله کس نتواند برو چشاند زهر

که زهر را لب او شه خوشگوار کند

که او به چهره خزان مرا بهارکند

وگر بهشت دهندم کناره می گیرم

در آن زمان که مرا -ای درکنار ند