زهی سخای تو چندان که حرص همت تو

دمی که دست بر آن گرز گاوسار کند

سنان نیزه او را زمانه از سر خصم

گمان شاخ درختان میوه دار کند

گهر ز سنگ و زر از خاک شوره زار کند

مخالفت چوشود کشته سرفرازترست

از آنکه جا ز زمین بر فراز دار کند