دمی که دست بر آن گرز گاوسار کند

به گرد معرکه گرده ن ستاده سرگردان

که در میانه اگر گم شود چه کار کند

سپهر پشت نماید زمین شکم دزدد

سنان نیزه او را زمانه از سر خصم

گمان شاخ درختان میوه دار کند

زهی سخای تو چندان که حرص همت تو