فضای درگهت از نه فلک وسیع ترست

پرند قهر تو چون نقش پرنیان افکند

حسامت از تب لازم چو گشت لاغر و زرد

پی علاج خو د از چهره ناردان افکند

عجب که وقعه درین تیره خاکدان افکند

نیام تیغ تو آن برغمان تیره دلست

که گاه کینه وری دوزخ از دهان افکند