عجب که وقعه درین تیره خاکدان افکند

حسامت از تب لازم چو گشت لاغر و زرد

پی علاج خو د از چهره ناردان افکند

فضای درگهت از نه فلک وسیع ترست

نیام تیغ تو آن برغمان تیره دلست

که گاه کینه وری دوزخ از دهان افکند

بلارک تو اگر نیست خیره سر بهمن