که گاه کینه وری دوزخ از دهان افکند

فضای درگهت از نه فلک وسیع ترست

عجب که وقعه درین تیره خاکدان افکند

نیام تیغ تو آن برغمان تیره دلست

بلارک تو اگر نیست خیره سر بهمن

گذر ز بهر چه در کام برغمان افکند

زمانه عرض غلامان درگهت می داد