پر حلقه طره تو کتاب مجسطی است

چاهی ترا به گرد زنخ مستتر بود

یاقوت را به گونه همی ماند آن دو لب

الا که در میانش دو رشته گهر بود

سر داده بسکه دایره یک با دگر بود

کژدم سپر به سالی یک مه شد آفتاب

دایم بر آفتاب تو کژدم سپر بود