کژدم سپر به سالی یک مه شد آفتاب

الا که در میانش دو رشته گهر بود

پر حلقه طره تو کتاب مجسطی است

سر داده بسکه دایره یک با دگر بود

دایم بر آفتاب تو کژدم سپر بود

(: ر حیرتم که چشم تو ماند از چه رو سقیم

با اینهمه که در لب تو نیشکر بود