دایم بر آفتاب تو کژدم سپر بود

پر حلقه طره تو کتاب مجسطی است

سر داده بسکه دایره یک با دگر بود

کژدم سپر به سالی یک مه شد آفتاب

(: ر حیرتم که چشم تو ماند از چه رو سقیم

با اینهمه که در لب تو نیشکر بود

داند دل جریح که گاه نگه ترا