داند دل جریح که گاه نگه ترا

دایم بر آفتاب تو کژدم سپر بود

(: ر حیرتم که چشم تو ماند از چه رو سقیم

با اینهمه که در لب تو نیشکر بود

درنوک مژه تعبیه صد نیشتر بود

د ر زیر دام زلف تو از خال دانه ایست

کاین دانه دام مردم صاحبنظر بود