درنوک مژه تعبیه صد نیشتر بود

(: ر حیرتم که چشم تو ماند از چه رو سقیم

با اینهمه که در لب تو نیشکر بود

داند دل جریح که گاه نگه ترا

د ر زیر دام زلف تو از خال دانه ایست

کاین دانه دام مردم صاحبنظر بود

قدت صنوبرست و ندیدم صنوبری