کاین دانه دام مردم صاحبنظر بود

داند دل جریح که گاه نگه ترا

درنوک مژه تعبیه صد نیشتر بود

د ر زیر دام زلف تو از خال دانه ایست

قدت صنوبرست و ندیدم صنوبری

کوهیش بر به زیر و مهی بر زبر بود

باشد به حکم عادت سیم و کمر به کوه