باشد به حکم عادت سیم و کمر به کوه

کاین دانه دام مردم صاحبنظر بود

قدت صنوبرست و ندیدم صنوبری

کوهیش بر به زیر و مهی بر زبر بود

چونست کوه سیم ترا درکمر بود

پیمای نیست کوه سرین تو در خرم

لرزان مدام از چه سبب اینقدر بود