با اینهمه که در لب تو نیشکر بود

کژدم سپر به سالی یک مه شد آفتاب

دایم بر آفتاب تو کژدم سپر بود

(: ر حیرتم که چشم تو ماند از چه رو سقیم

داند دل جریح که گاه نگه ترا

درنوک مژه تعبیه صد نیشتر بود

د ر زیر دام زلف تو از خال دانه ایست