بی زر به کف نیاید سیم تو مر مرا

نسرین به بار و سیم به خروار در بود

مسکین دلم که در طلب سیم تو مدام

همچون گدای گرسنه دل دربه در بود

اشکی بسان سیم و رخی همچو زر بود

با زر چهر و سیم سرشکم بود محال

کم بر مراد خاطر هرگز ظفر بود