اشکی بسان سیم و رخی همچو زر بود

مسکین دلم که در طلب سیم تو مدام

همچون گدای گرسنه دل دربه در بود

بی زر به کف نیاید سیم تو مر مرا

با زر چهر و سیم سرشکم بود محال

کم بر مراد خاطر هرگز ظفر بود

من آن زمان که دادم تن در بلای عشق