با زر چهر و سیم سرشکم بود محال

همچون گدای گرسنه دل دربه در بود

بی زر به کف نیاید سیم تو مر مرا

اشکی بسان سیم و رخی همچو زر بود

کم بر مراد خاطر هرگز ظفر بود

من آن زمان که دادم تن در بلای عشق

گشتم یقین که جان و تنم در خطر بود