قدت بزرگ وکلبه ما مختصر بود

ای غیرت ستاره ز هجر تو تا به کی

شب تا به صبح چشمم اختر شمر بود

یک ره در آ به کلبه مسکین اگرچه تو

چندین متاز توسن و دل را مکن خراب

زین فتنه ترسمت که در آخر ضرر بود

آخر نه خانه دل ما ملک پادشاست