چندین متاز توسن و دل را مکن خراب

شب تا به صبح چشمم اختر شمر بود

یک ره در آ به کلبه مسکین اگرچه تو

قدت بزرگ وکلبه ما مختصر بود

زین فتنه ترسمت که در آخر ضرر بود

آخر نه خانه دل ما ملک پادشاست

دانی که شاه از همه جا باخبر بود