گرکوه بوقبیس به بحر خزر شود

تا گه بود بر ایمن و گاهی بر ایسرش

گه ماه تیغ گردد و گاهی سپر شود

ماند همی به گرز تو در دست راد تو

صیت عطای تست که چون نور آفتاب

یک چشم زد ز خاور تا باختر شود

تا پشت بوالبشر بگریزد ز بیم تو