صیت عطای تست که چون نور آفتاب

گه ماه تیغ گردد و گاهی سپر شود

ماند همی به گرز تو در دست راد تو

گرکوه بوقبیس به بحر خزر شود

یک چشم زد ز خاور تا باختر شود

تا پشت بوالبشر بگریزد ز بیم تو

گر نطفه عدو ز سنانت خبر شود